Kinderen die hun moeder niet zouden kennen. Hoe zou dat zijn? Dat zou betekenen dat ik geen storm aan vragen zou krijgen zodra ik mijn ogen open of aan het eind van de dag de deur binnenloop. Ze zouden me immers niet kennen. Ik hoef ze ook niet met een knuffel wakker te maken want de lichamelijke affectie zou toch van een vreemde zijn. Mijn broek zou tijdens het koken ook prima rond mijn taille blijven hangen want niemand die er aan trekt. En vooral niemand die me eens goed de waarheid verteld omtrent mijn figuur, totaal ongegeneerd!
Elke dag tijdens de race twijfel ik of ik er wel goed aan gedaan heb om ze al kort na de geboorte kennis te laten maken met de werkweek. Tot nu toe heb ik mezelf iedere keer weten te overtuigen van wel. Elk nadeel heeft zijn voordeel, of andersom?
Je leert vroeg in de ochtend een perfect lijntje boven je oog te trekken tijdens het mammageroep. Sterker nog, elke ochtend is er weer een nieuwe circusvoorstelling met enkel de klok die ons scherp in de gaten houd of we wel op tijd zijn. In je denkbeeldige takenlijst staat 'de knuffel' meermalen erop om af te vinken. Naarmate ze ouder worden ontdek je meerdere talenten in jezelf. Karategevechten met 2 man tegelijk, je wordt een prof in het slachtoffertje spelen van 2 piraten die beide willen heersen over alle zeeen en spiderman heeft altijd een perfect web om je heen gesponnen terwijl je roept om genade. 'Ter plekke doodvallen?' Easy!!
Ben al meermalen gewaarschuwd door mijn man dat ik ze geen goed voorbeeld geef door te laten zien hoe ze op een juiste manier een zwaard vast moeten pakken. Ik zou namelijk de indruk wekken ze het mythische terrorisme (van 4 jarigen) in te jagen. maar Action Man vecht altijd voor het goede doel, wat doe ik nu verkeerd?
Natuurlijk eindig je weleens met een flesje of niet-gebruikte luier in je werktas maar daarnaast ontdek je het veelzijdig gebruik van babydoekjes. Je leert irritant gedrag op je werk gewoonweg te negeren, net als het negatieve gedrag van je kind, omdat dat de beste manier is om het tot een stoppen te brengen. Je leert eerst iedereen zijn verhaal te willen horen alvorens een oordeel te vellen. Je accepteert geen afhankelijk gedrag maar stimuleert het onafhankelijk functioneren, immers, je kunt er niet altijd bij zijn.
Thuis bedenk je weer marketingstrategieën voor het groentehapje. Dagelijks terugkerende bespreking van de dag en hoe het de volgende keer beter kan. Ook je kinderen leren iets, namelijk niet om half acht met vuile handen op je af te rennen.
Afloop van dit verhaal? Ik spreek jullie over 2 decennia wel weer! |
