Een doodgewone dinsdag die begint met de ochtendspits in huis. Deze dinsdag was overgoten met zon en zo leken we met zijn allen wel energie genoeg te hebben voor de dagelijkse klusjes en meer



Nadat de dag was verlopen met slappe bakjes koffie en de steeds terugkerende klagende collega's reed ik naar huis om de jongens op te halen. Ik was ooit begonnen met standaard elke dag te vragen naar wat ze hebben gedaan die dag en inmiddels komen de verhalen vanzelf. En zo ook dit keer vanuit de achterbank.

'mamma, wij zijn vandaag naar huis gegaan en je was niet thuis! Waarom was je niet thuis?', begon Sohaib. Ik vond het een rare vraag want ze weten immers dat ik elke dag naar mijn werk vertrek maar ik wilde hem niet in de rede vallen want des te meer zou hij vertellen. Ik vroeg; 'Met wie was je naar huis gegaan? Met oma?' 'Nee, alleen! Samen met Jaouad.' Ik begreep er steeds minder van en vroeg hem wie Jaouad is. Dat was zijn klasgenootje en hij vertelde verder:'Mamma, we zijn vandaag alleen naar huis gegaan. We hebben het eerst aan de juf gevraagd en ze zei 'ja'. Toen ben ik samen met Jaouad gegaan en jij was niet thuis. Ik had Jaouad verteld over mijn rode fiets en die wilde ik hem laten zien. We zijn naar huis gelopen en bij de weg hebben we heeeel goed gekeken mamma, links en rechts. Er waren geen auto's en toen zijn we doorgelopen.'

Terwijl hij dit vertelde reed ik naar huis en ik kan me niet meer herinneren of ik wel of niet voldoende voorrang heb gegeven. Mijn hart wilde het begeven want ik realiseerde me dat mijn zoontje van vijf op de een of andere manier uit school is gebroken, samen met zijn vriendje, en op weg was naar huis om zijn fiets te laten zien. Hij vertelde verder; 'We hebben ook heel netjes gelopen aan de kant.' Volgens hem had ik hiermee moeten concluderen dat ie verstandig genoeg was voor zijn weloverwogen beslissing om uit school te breken. Immers, zo een rode fiets als die van hem heeft niemand. 'Maar we kwamen thuis mamma en jij was niet thuis! Waarom?' Zoals ik het tot nu toe begreep deed hij zijn verhaal vanuit irritaties door mijn afwezigheid thuis. Voor alle moeders die denken pas te kunnen gaan werken als de kinderen op school zitten kan dit betekenen dat ze alsnog verwachten dat je te allen tijde thuis bent OOK als zij op school zitten. 'De volgende keer', begon hij verder en in mijn achteruitkijkspiegel zag ik nog net het topje van zijn zwaaiende vinger. 'De volgende keer moet je mij de sleutel geven!'

Alle moeite die hij tot nu toe gedaan heeft om het verhaal te vertellen, alle schrik die ik tot nu toe heb mogen weg slikken was om mij te waarschuwen dat de volgende keer ik hem een sleutel moet meegeven want ER KOMT EEN VOLGENDE keer!

Natuurlijk ga ik er vanuit dat geen enkele volwassene 2 vijfjarige alleen gedurende schooltijd over straat laat lopen dus ik belde als eerste mijn ouders om te weten of zij zich niet vergist hadden in de schooltijden en daarna de school te bellen voor het werkelijke verhaal. Maar bij het bellen van mijn vader kreeg ik al genoeg uitleg. Hij vertelde over de juf die hem, helemaal van slag, vertelde over hoe de jongens vroegen de fiets te bekijken en zij toestemming gaf in de veronderstelling dat de fiets in de stalling stond.

Eenmaal thuis begon ik een kwartier lang beloftes uit te spreken waarbij elke zin met 'Wallah!' begon en stuurde hem per direct naar bed. Het vonnis luidt: 7 dagen geen computer aan zonder kans op vroegtijdige tegemoetkoming.