In het weinig bruisende Berkane,de lampjes rond de nieuwe rotonde niet meegerekend, verbleef ik dan de komende vier weken afgewisseld met Saidia in de nacht en een wat rustiger strandje verderop overdag. De kinderen werden met de dag bruiner en het Arabisch spreken sloeg al gauw in. De logopediste zou zich omdraaien op haar stoel als ze dit hoorde! Tussen de andere twaalf kinderen in het huis leek het soms op een survival, ze leerden op te komen voor zichzelf in twee talen tegelijk.

voor de kinderen was deze vakantie belangrijker. Om de band met hun roots niet te verwaarlozen. Ikzelf weet wel waar ik vandaan kom. Eerlijk gezegd had ik er niet vandaan willen komen ook al ga ik er niet graag heen op vakantie. Juist daarom, ik ga er niet graag op vakantie omdat ik er gewoon had willen wonen. Net zoals een groot deel van de wereldbevolking ook gewoon het recht heeft te wonen in haar eigen land. Met mijn eigen baan, gezin, hobbies en mijn favoriete site marokko.ma had ik me prima kunnen vermaken in eigen land. In plaats daarvan bieden we een hoop werkvoorzieningen aan tal van instellingen. Van journalisten op elke hoek van de achterstandsstraat tot aan de onderzoekers die je denken te kunnen doorgronden terwijl ze wellicht niet eens kunnen beslissen wat voor avondeten ze die dag willen hebben. Niet te vergeten de zorgvoorzieningen voor de slachtoffers van de identiteitscrisis. Echter, als Berkania was het toch makkelijker overeenkomsten te zien. Ons platteland is gek op koeien, de sinaasappel is ons fruit (we kweken het zelfs) en oranje is de voetbalkleur. zelfs de boerenkiel is ons niet vreemd.

We hebben kunnen genieten van een flink aantal bruiloften. De een nog luxer dan de ander. Ik had in ieder geval nergens last van, alleen, de volgende keer vraag ik mijn kleermaker om een verstelbare riem. Ook een bezoekje aan de wekelijkse souk plande ik in. Alle geuren en kleuren van al het te kopen waar was uitgestald op de grond. Aardewerken potten, homeopathische lichaamsverzorgingsproducten in puur natuurlijke vormen van zeep tot tandenborstels, plattelandsborden, kleding, kippen, bedelaars, dadels, pannen, noem maar op. Met een set boerentheeglazen en idem broodmand onder mijn arm verliet ik met een succesgevoel de souk. Als ik ook nog eens een dirham kreeg voor elke knipoog die ik daar oppikte had ik de rest van de vakantie ermee kunnen bekostigen.

En ook deze vakantie was voor mijn gevoel gauw voorbij. Weer groen van de boottocht reden we zo snel mogelijk terug weer naar huis. Waarom is thuis niet een stuk dichterbij? Beter nog, waarom is thuis niet gewoon thuis? Enfin, we reden gaten in bergen (door tunnels) zoals mijn kinderen het noemden en deden er een halve dag langer over om aan te komen dan de heenreis.

's Nachts kwamen we aan en de volgende ochtend hoorde ik dat de kinderen al wakker waren. Een tijdje later vroeg ik me af waarom ze de tv nog steeds niet aan hadden gezet en of ze deze misschien niet aan kregen. Langzaam liep ik naar beneden en zag twee kinderen druk bezig te kleuren of hun leven er vanaf hing! Er werd zelfs onderling niet gepraat. Ik liep door naar de keuken en zette thee en gebruikte gelijk mijn boerentheeglazen en idem broodmand. Ik werd gelijk terug in die sfeer teruggebracht. Tijdens het ontbijt werden we verwelkomd met een flinke regenbui. Welkom in Nederland.