2008, een jaar om niet te vergeten.Na 3 jaar niet geweest te zijn vond ik het dit keer wel weer tijd om de rit te maken. Belangrijkste reden voor mij waren de kinderen. Ze zagen zichzelf op video als peuters aan het strand en konden niet wachten om weer een duik te nemen in die allerlaatste golven die aanspoelden.

Natuurlijk moest er hiervoor flink wat voorbereiding aan voorafgaan. Ik vraag me toch iedere keer af of ik me niet stiekempjes meer verheug op de planningen vooraf aan de reis dan de vakantie zelf. Keer op keer mijn lijstje weer aanpassen na elke winkelbeurt als ik de jacht weer binnengehaald had. Vervolgens tijdens het inpakken elke vierkante centimeter optimaal benutten en het geklaag van mijn man negeren dat de auto te vol beladen wordt.

De drag race (zeker gezien de staat van onze auto) door europa hebben we in 36 uur gedaan, inclusief de boottocht.

Net voor het uitrijden van de boot werd het TE spannend. Daar ging ik dat land zien waar ik geboren ben, waar ik niet omheen kan en wil. En wat een enorme uitwerking heeft op onze mannen want zoals ze als makke lammetjes de boot inreden in Almeria zo dol als stieren zaten ze te toeteren om de boot weer uit te rijden in Bni Nsar.

'Zou ik er wat van merken?', dacht ik. 'Zou ik het merken dat ik de afgelopen twee vakanties niet ben geweest? En zou ik misschien spijt krijgen dat ik niet ben geweest? Zou ik een feestgevoel krijgen dat ik en mijn land elkaar nu eindelijk weerzien?'

Een voor een mochten de auto's de boot verlaten en langzaam maar zeker waren ook wij aan de beurt. De zon scheen volop. Zo groen als de ster op de Marokkaanse vlag verliet ik de boot die voor mijn gevoel de zee iets te snel was overgestoken. En ja, Marokko was veranderd en leek gemerkt te hebben dat ik eindelijk weer thuis kwam. We reden door Bni Nsar en Nador. De weg was volop versierd met vlaggetjes. Elke honderd meter stond er een politieagent, hier en daar hoorden we groepjes mensen muziek maken en net toen we Nador verlieten zagen we bij een groot gebouw flinke tenten in de tuin, volop netgeklede mensen en de rij politieagenten hielden ook ver buiten Nador de wacht. Vrouwen in takshita't en mannen strak in pak stonden bij elkaar. Voor mij? TE veel eer!

...

De koning, Mohamed VI, was in de stad om een nieuw project te openen. Zijn limousine stond langs de weg geparkeerd en wij reden erlangs, ik wilde nog even zwaaien maar hij stond te ver weg en ik weer met beide benen op de warme grond.

Nog heel even en we waren thuis. Langs de weg de in elkaar geknutselde kraampjes die van alles aanboden, van meloenen tot cactusfruit met als achtergrond de bergen. Al ergens in zuid Frankrijk wees ik ter afleiding de bergen aan en merkte hun schoonheid aan mijn kinderen op. 'Die Marokko is wel heel erg ver!', merkten ze op. Bepakt en bezakt met hun strandspeelgoed waren ze er helemaal klaar voor maar na een nachtje in de auto geslapen te hebben was het welletjes.

En daar kwamen we dan eindelijk aan, het groeten mocht beginnen. Iedereen was veranderd en gegroeid, zoniet in de lengte dan wel in de breedte. Al groetend belandden we in de gastenkamer waar we eerst gingen eten. Het mag gezegd worden; Mijn schoonfamilie is een werkelijk waar harmonieus gezin. Ondanks ook hun tegenvallers leven schoondochters, zonen, kinderen en schoonouders in alle vrede met elkaar. Mijn inmiddels dementerende schoonmoeder werkt ons af en toe op de lachspieren maar desalniettemin schijnt de ooit sterke vrouw er door de wirwar aan hersenspinsels heen. Geboren en getogen in Algerije en uiteindelijk met zes kinderen en zonder man het land uitgestuurd. Door gebrek aan communicatiemiddelen duurde het zes maanden eer mijn schoonvader in de gaten had wat er was gebeurd en waar zijn familie zich bevond. Maar al die tijd heeft zij alle uitdagingen het hoofd geboden. Als fulltime werkende moeder stel je opeens niets meer voor.

Het eten werd weggespoeld door een fles Fanta. Het lijkt erop dat de overmatige geur, kleur en smaakstoffen die in Europa verboden zijn nu allemaal door Afrika geconsumeerd worden. Aan het eind van de vakantie was ik er dan ook zeker van dat mijn darmen onderhand wel licht moesten geven in het donker.

lees verder op:

http://blogs.marokko.nl/noona/Met_vakantie/530/2008/08/20/zoals_het_klokje_thuis_tikt_deel_II