�De A is van Allo?? Allo??!! Want dat was het eerste wat de bruid tegen de bruidegom zei toen ze hem telefonisch sprak. De B is van Berg,omdat wij uit de bergen komen. En de C is van Couscous, omdat couscous heel lekker is��

Stukjes opvoeren tijdens een bruiloft, een algemeen Nederlands begrip voor feesten en partijen. Maar het zal niet lang duren eer wij dit gaan integreren in onze Marokkaanse bruiloften. Stel jezelf nu alleen de vraag of dit wel een positieve vooruitgang zal zijn! Want raken wij hierdoor niet onze eigen tradities kwijt?
Het is opvallend dat bijna niemand zich dit afvraagt. We gaan allemaal met de ene trend na de trend mee en proberen elkaar alsmaar te overtreffen. Als ik de bezochte bruiloften van afgelopen jaar mag geloven, zijn er ook geen grenzen. Alles kan en mag zolang het maar ��in�� is! Zo is het heel normaal geworden dat de bruid haar boeket naar de vrijgezelle dames gooit, in de hoop dat diegene die het boeket vangt, snel zal volgen. Ook is het gooien van rijst geïntroduceerd, alhoewel in net een andere variant; namelijk de gasten bekogelen met snoepgoed. Wat overigens soms pijnlijk hard aankomt. Zo noem ik ook even ons traditioneel 3-gangen menu vervangen voor een groots buffet, de ��slowdance�� van bruid en bruidegom met romantisch dimlicht,en last but not least: het dansen van de polonaise. Al met al een gezellige boel. Zeker voor iemand als ik die ruimdenkend is ingesteld.

Echter wordt die ruimdenkendheid zo nu en dan eens goed getest. Zo was ik afgelopen zomer op een bruiloft van een nicht, bijna in mijn mierzoete Fanta gestikt. Na een reeks typisch Marokkaanse bruiloftnummers werd de dansvloer gebruikt om feestelijk de polonaise te dansen op het nummer van niemand minder dan Frans Bauer. Verbijsterd keek ik toe hoe menig niet-Nederlandse mensen genoten van dit nummer. Wie zegt dat wij Marokkanen niet goed in Nederland weten in te burgeren heeft het goed mis, sterker nog we brengen de Nederlandse cultuur ook naar het platteland van Marokko. Jong en oud deed mee. Nadat je dit soort taferelen een aantal keer hebt meegemaakt weet je niet beter en ga je zelfs mee in de trends op het gebied van trouwen. Dit biedt veel meer mogelijkheden en er valt ook meer te kiezen.
Toch blijft er iets aan me knagen. Wat gebeurt er namelijk met onze eigen oude tradities? Je ziet die steeds meer en meer verdwijnen. Zo duren bruiloften vaak geen drie dagen meer, niet elke bruid wil nog gedragen worden in 3emaria en de puur Marokkaanse liederen inclusief muziekinstrument hoor je zelden nog op zo�n dag. Kiezen we er bewust voor om dit te laten verdwijnen? Moet het plaats maken voor nieuwe trends? Iets hedendaags en Hollandsachtig? Weg met oude gewoonten.. Op naar iets verfrissend anders?

Moeite hebben met het loslaten van iets wat je op zich graag wil behouden is menselijk. Zo ervaar ik dit met het behouden van onze eigen Marokkaanse tradities op bruiloften. Het is veel te leuk om het te willen veranderen. Maar gelijkertijd vind ik de nieuwe trends ook een toegevoegde waarde hebben. Dilemma? Ik denk het niet! Als we allemaal maar de bruiloft krijgen waar wij van dromen denk ik dat we al heel ver komen. En wat mijn eigen wedding betreft? Die wil ik best in een nieuw jasje steken, zolang ik het ook maar met het oude kan combineren.

Nog geen week geleden begon ik mezelf af te vragen waarom bepaalde dingen gaan zoals ze gaan.
Vervelende gebeurtenissen,stress en drukte laten je als menszijnde soms twijfelen.
Hoe positief je ook in het leven staat,twijfels kunnen toe slaan waardoor je even helemaal geen zin hebt om wat dan ook te doen.
Ik had een zogenoemd dipje.

Schooljaar is al reeds begonnen, echter begint de stress nu te komen.
Werk-planning laat op datzelfde moment ook van zich horen en zo begin je al lichtelijk in paniek te raken.
Op dat soort momenten besef ik mij dat ik zoveel verplichtingen heb.
En tijdens zo?n dipje wil je graag - heel graag zelfs- alles doen.Alleen vraag je,je af waarom en waarvoor?

Vreselijk, die momenten waarop je in je hoofd continu zulke vragen stelt.
Om alleen al die reden had ik ook geen zin meer om na te denken.
Ik voelde mij zielig door de dip en ging mezelf verwennen met een romantische film en een reep chocola. Ik kroop heerlijk onder de dekens en suste mezelf toe dat morgen weer een nieuwe start zou zijn.

De morgen en nieuwe start kwam, de dip was er alleen ook weer om mij verwelkomen.
Het is alsof iets of iemand je treitert en met een stemmetje in je hoofd zegt; daar ben ik weer en ik ga vandaag ook lekker niet weg??.
Quasi beteuterd stapte ik uit bed.Ik wist niet hoe of wat maar ik zou er een beste dag van maken.

Ik kan zeggen dat ik het echt heb geprobeerd maar met weinig resultaat.
En zo gingen een paar dagen in een dramatisch,chagrijnige bui voorbij.

Maar ineens komt dan die dag.
Precies 49 uur geleden werd ik door zus 1 opgepiept dat zwangere zus 2 de weeën voelde opkomen. In snel tempo mobiliseer je jezelf die kant op en oh wat ben je blij als je er op tijd bij bent.
En op tijd was ik zeker. Afgelopen dinsdag ging mijn zus het ziekenhuis in,hopende dat de baby gauw zou komen.
Echter duurde het voor haar zeker 40 uur, eer het ook echt ging gebeuren.

Dat zijn een hoop uren voor iemand die pijn lijdt.
Ik kon het bijna niet aanzien hoe mijn zus daar lag te puffen en elk pijntje intens voelde.
Ik keek en naast het geklaag van haar hoorde ik het in mij ook mopperen.
Zij riep dat ze zo moe was en waarom ze nou niet eventjes kon slapen.
Ik hoorde een stem in mij ook mopperen WAAROM die weeën haar nou niet eventjes lieten slapen.

En ook klaagde mijn zus over de prik die ze had gehad. Het deed haar namelijk niets.
?? Verdorrie,ging die stem weer in mijn hoofd..?? waarom werkt die rot prik niet??.
Het ging maar door. Zij klaagde ?als zwangere vrouw mag je ook terecht klagen- en ik klaagde nog erger door in mijn hoofd.
Ik vond het maar niets en er waren echt momenten dat ik mij afvroeg waarom mooie dingen in het leven soms zo moeilijk moeten zijn.

Bizar genoeg kwam niet lang genoeg daarna een wijze les mijn pad op.
Na 48 uur van bloed,zweet en tranen zag ik intense liefde in de ogen van mijn zus toen mijn prachtig neefje genaamd Amin naast haar lag.
Ik ervoer een vreugdekriebel van binnen in mijn buik en ineens schoten al die waarom en waarvoor vragen door mijn hoofd.
NU wist ik waarvoor zij dit moest meemaken?Namelijk om een prachtig kindje ter wereld te brengen.
Door alle moeite en energie die zij erin heeft gestoken,elke vorm van pijn die zij voor hem heeft over gehad besef ik mij dat dit het leven is.

De meest speciale dingen in het leven zijn die waarvoor je hebt moeten vechten. Dat wat niet zomaar is aan komen waaien.Het zijn de dingen waar je wilskracht voor nodig hebt om te zorgen voor het resultaat.
Ineens keek ik naar ze en vond ik de bevalling een hele mooie ervaring inclusief elke puf en pijn.

Nog geen week geleden dacht ik hier anders over. Ik wilde als het even kon dat alles makkelijk op mijn pad kon komen. Het zou namelijk heel fijn zijn als het even niet zo ingewikkeld was allemaal.
Nu weet ik dat het ingewikkelde leven,juist het echte leven is.
Het mooie is er niet meteen..Maar komt er wel.
Net als mijn grote wonder op dit moment.
Trots keek ik hem in de ogen en met oprechtheid zei een stem in mij;
Welkom lief,onschuldig mannetje.. Welkom in jou mooi leven?

Wanneer ik mijn vrouwelijke charmes in de strijd gooi is er niemand die roept dat ik daar mee moet stoppen. Sterker nog, wanneer ik dat doe krijg ik negen van de tien keer alles voor elkaar. Het is een ��gods gift�� om een vrouw te zijn, zou ik bijna gaan denken.
Net op die momenten waarop je denkt ��aahh shit�� gaat er een belletje rinkelen.. GOOI JE VROUWELIJKE charmes in de strijd en overwin!

Het zijn bijvoorbeeld de debuswilnetwegrijden-momenten waarop ik ze gebruik.
Met grote puppy ogen gericht op de buschauffeur kom ik op mijn absoluut niet handige pumps aangehold. Quasi beteuterd kijk ik de arme man aan. Ik zie de twijfel in zijn ogen. Vaak zie ik ze nog met hun armen zwaaien waarbij ze kenbaar maken �� je bent eigenlijk te laat �maar vooruit.�� De bus stopt zodat ik alsnog kan instappen.
Met een glimlach bedank ik de chauffeur en zonder gemopper of gezeur kan ik doorlopen.

Net als wanneer ik van een weekendje weg met een trolley of koffer moet reizen.
Beleefd vraagt men of de trolley voor je de trein in- en uit moet worden getild en ook wanneer er geen roltrap aanwezig is krijg ik vaak genoeg een helpende hand toegereikt.
Ik weet dat het haast een �feit� genoemd kan worden dat dit enkel bij dames gebeurd.
Mij hoor je hier zeker niet over klagen�!


Waar ik wel over klaag en velen met mij is het continu aan moeten horen dat wij vrouwen TE emotioneel zijn. Het is lief en schattig in het begin, maar uiteindelijk kunnen mannen daar weinig mee.
Door haar emoties kan een vrouw volgens het gros van de mannen geen leidinggevende functie vervullen of objectief over bepaalde onderwerpen mee praten.
En o,wee als wij het in ons hoofd zouden halen en gaan roepen dat mannen ook eens meer vanuit hun gevoelens moeten handelen.
Want de wereld zou een groot drama zijn als dat zou gebeuren..
Nee,nee laat de vrouw maar de vrouw zijn en laat rationele beslissingen vooral aan de man over.
YEAH RIGHT is tot nu toe mijn reactie geweest. Wat een ongein!
Het is mij te vaak overkomen dat ik de discussie aanga en ter standpunt aanvoer dat het juist de vrouwelijke emoties zijn die de wereld iets draaglijker maken.


Maar nee hoor mijn mening wordt meteen van tafel gesmeten en ik krijg keer op keer dezelfde riedel te horen.. Een vrouw zou perfect zijn als ze er mooi uitziet, hersenen bevat en verder niet zeurt. De ideale vrouw kent geen mood swings en snottert ook niet wanneer ze een romantische film kijkt. Verder doet ze niet moeilijk als de man eens haar verjaardag vergeet, is ze niet jaloers en ziet ze alles lekker zwart-wit en niet gecompliceerd ergens in een grijs gebied. Oftewel een vrouw zonder emoties!

Als ik het zo bekijk pas ik totaal niet in het profiel van de ideale vrouw. IK zeur en klaag om de kleinste dingen en als we over moodswings praten word ik Miss.moodwsing genoemd.
Toch ben ik al met al blij met mijn vrouwelijke emoties� En mijn vrouwelijke charmes niet te vergeten. Daarom roep ik alle vrouwen op om vooral hun zelf te zijn� Lang leve de vrouw!